اشعار

باز پیـوند دل و صبر گـسـسـتم با اشک            بـاز پـیـمـانـۀ پـنـدار شـکـسـتـم با اشک

باز در پـردۀ اخـلاص نـشـسـتم با اشک            باز در خـانۀ دل پـنجـره بـستـم با اشک

دوختم چشم از این پنجره من بر کرمش

چـنگ انـداخـته بر پـنجـره‌هاى حـرمش

حرم اوست که از عرش عُلا خوبتر است            قـبلۀ جان و دل مردم صاحـب‌نظر است

به ضریحش نگران چشم امید بشر است            از چراغش همه دم نور خدا جلوه‌گر است

ما همه پُر ز سؤال و حرمش مسؤول است

زیر آن بقعۀ مرفـوع، دعا مـقـبول است

امشب از چیست که عالم به سرود آمده‌اند؟            قدسیان صف به صف از عرش فرود آمده‌اند

در برِ خـتـم رسـولان بـه درود آمـده‌انـد            عشق و عقل و ادب آنجا به سجود آمده‌اند

تا بـگـویـنـد به او مـژدۀ مـیـلاد حـسـین

که شود تازه دلش هر نفس از یاد حسین

دل به شوق آمده و بس که تـپـیـدن دارد            بـه حـریـم عـلــوی، مـیـل پــریـدن دارد

کـه جـمـال پــسـر فـاطـمــه دیــدن دارد            نـغــمـۀ کـودک نــوزاد شــنــیــدن دارد

که برد سجده و تسبـیح و دعـا می‌خواند

پـسر شـیـر خـدا، حـمـد خـدا می‌خـوانـد

اینک آن غنچۀ سربسته شکوفا شده است            آن جنین خـنده‌کنان انجـمن‌آرا شده است

طفل عیسى نفس فاطمه، گویا شده است            مونس خلوت او، کودک زیبا شده است

شــجــر طــیّــبــۀ حُــسـن ثـــمــر آورده

فـاطـمـه بـهـر عــلـى بـاز پــســر آورده

رحمت از عرش ببارد که حسین آمده است            عظمت سجده گزارد که حسین آمده است

عـشق، آرام نـدارد که حـسین آمده است            حُسن، فریاد برآرد که حسین آمده است

مـاه و خـورشـیـد، دو آئـیـنۀ زیـبـایى او

فـطـرس، آزادى خود یافـت ز آقـایى او

نـور ایـثـار بـرآمـد که حسین آمده است            عمر ظلمت به سر آمد که حسین آمده است

شب غم را سحر آمد که حسین آمده است            از شفاعت، خبر آمد که حسین آمده است

این درختى است که نور شجر از مشعل اوست

برگ آزادى فـطـرس، ثـمـر اوّل اوست

ابـدى شـد دژ تـوحـیـد ز مـیـلاد حـسـین            شد روان چشمۀ خورشید ز میلاد حسین

آن چه می‌خواست خدا، دید ز میلاد حسین            پـنجـمـین مـرتـبه تـابـید ز مـیلاد حـسین

بر جهان آب حیات است حسین بن على

همه را فُلک نجات است حسین بن على

این حسین است که پیوند به جان‌ها زده است            عَلَم فضل و شرافت به جهان‌ها زده است

پای بر فرق زمان‌ها و مکان‌ها زده است            وز کرم بر سر تاریخ، نشان‌ها زده است

او ز هر قوم و نژاد است اگر چه عرب است

یاد او اشک برآرد چه اگر تشنه لب است

عشق را قافله سالار، حسین است، حسین            نـورِ آئـیـنۀ اسـرار، حـسین است حسین

فـاتح قـلـّۀ ایـثـار، حـسین است، حـسـین            روح مردان فداکار، حسین است، حسین

رخ برافروخت که من مهـر جهـان‌آرایم

قامت افـراشت که من رهبر عـاشورایم

پـدرش چـشـمـۀ ایـثـارِ وفـادارى اوست            مـادرش تـربـیت‌آمـوزِ فـداکـارى اوست

پسرش آیـنۀ قـدرت و حـق‌یـارى اوست            خواهرش حافظ خونِ همه دم جارى اوست

دخترش شاهد مظلومى او در شام است

چلچراغى که فروزنده از او اسلام است

اى که تکبیر به نامت زده تکبیر! حسین!            موج خونت شده پیروز به شمشیر! حسین!

باده نوشیده‌اى از ساغـر تقـدیر، حسین!            شیرۀ جان نبى در عـوض شیر، حسین!

نه عجـب گر اثـر وحى بُوَد در سخـنت

که پیـمـبر بنهـاده است زبـان در دهـنت

چون رسـولى که بپـرورده رسـول‌اللّه‌ت            بـا اذان کـرده ز اســرار لــدن، آگـاهـت

به خدا! در همه جا بوده خـدا هـمراهت            که بـلـوغ است هـمه زنـدگى کـوتـاهـت

اى رسانده است به سرحدّ خدا بندگی‌ات!

بس بُوَد عزّت ما را خطى از زندگی‌ات

اى حسینى که مسیحا به دمت محتاج است!            گل خورشید به خاک قدمت محتاج است

سبزى توبه به گلْ‌اشک غمت محتاج است            همه کس روز جزا بر کرمت محتاج است

گر جهانى پى تعـظیم تو برخـاسته است

چه توان کرد؟ خداى تو چنین خواسته است

به گوش می‌رسد از آسمان اذان حسین            زمین از آنِ حسین، آسمان از آنِ حسین

هزار سال گذشت و هنوز در گذر است            کسی مرا برسـانـد به کـاروان حـسین

عجیب نیست اگر بر کویر خشکِ یزید            ببارد ابر کـرامـت از آسـمـان حـسین

مرا به دست کسی جز حسین نسپارید            قسم به جان عقیله، قسم به جان حسین

به ریگ‌های بـیـابـان بگـو قـیام کـنـند            به احـترامِ کـفِ پـای دخـتران حـسین

حسن غریب‌ترین نام عـالم هستی‌ست            و عـاشقـانه‌ترین نامِ عـاشـقانه: حسین

به کام مـاست، اگرچه به نـام او باشد            چه شعرها که نگـفتیم از زبان حسین

هـزار سال گـذشت و بـلـندتـر از قبل            به گوش می‌رسد از نیزه‌ها اذان حسین

از هر چه واژه، واژۀ زهرا فراتر است            بگذار ای قلم همه، بنویس کـوثـر است

کشور اگر مصون ز خطر شد، ز فاطمه‌ست            لطفش هماره حامی این مُلک و کشور است

ای طیف جهل و شب‌زده! ظلمت رها کنید            ما را از آفـتـاب ولا سایه بر سـر است

تیر شما به دل نه، به گِل خورده تا کنون            ما را زِره، محبت زهـرا و حیدر است

بر لشکر و سلاح، چه نـازند غـافـلان؟            یک تن در این سپاه، سپاهی ز لشکر است

«ما مـلـت امام حـسـیـنـیم» و اهـل‌بـیت            این خاک فاطمی‌ست، علی‌دوست‌پرور است

در این ولایت اهل ولایت نفـس کِـشـنـد            پرچم تمام، بر سر هر بام و هر در است

این برتری به چاردهم قرن اگر گذشت            در قاب شیعه عکس ده‌وچار برتر است

به نام عشق نشست و نوشت دریا را            که واژه واژه بـسـازد تـمـام دنـیا را

سرشت خاک جهان را به تربت پاکت            فـرشـته‌ها هـمه دیـدنـد مـسـتی ما را

تو آمدی و زمـین با تو شد حـسیـنیه            به یک اشاره خـریدی تمام دل‌ها را

تو آمدی و پیمبر به چشم خود می‌دید            کرشمه‌های تو و خـنده‌های زهرا را

تو را گرفت علی در بغل همه دیدند            چه عـاشـقـانه ربـودی نگـاه بـابـا را

پس از گشودن چشمان ناز تو خواندند            فـرشـته‌هـا هـمگی "لا اله الا..." را

زمین گرفت به خود عطر سیب‌های بهشت            گرفت عطر وجود تو عرش اعلی را

دوباره حال غزل‌های دل بهاری شد            و "مثنوی خدا" روی عرش جاری شد

خـدا نوشت تو را آبـروی اهل یقـین            نوشت خاک تو را برترین مکان زمین

فرشته‌ها همه آن را به هم نشان دادند            و ناگهان همه یک‌جا به سجده افتادند

کنار نام تو هر واژه‌اش به جوش آمد            به شوق تو همه عرش در خروش آمد

و لطف کرد به آدم که ذاکـرت باشد            اجازه داد که این بنده شاعـرت باشد

نـشـسـته‌ام بنـویـسم غزل غزل با تو            و باز جوشش یک شعر لَم‌یَزَل با تو

دوباره دل شده پُر خون و سر شده پُر درد            و دردها، شده اَحلی مِنَ العَسَل با تو

نه اینکه تو فقط امروز صاحب غزلی            که روی حاجت من بوده از ازل با تو

غـزل نمی‌دهـد این بار پـاسخ دل را            و باز دل شده مجنون، و راه حل با تو

برای این دل دریا زده تو ساحل باش            بـیـا و مـثـنـوی عـاشـقـانـۀ دل بـاش

بـیا و شعـر مرا بـاز هم معـطـر کن            بیا و حـال ردیـف مـرا تو بهـتر کن

تو اصلا آمـده‌ای نـاخـدای دل بـاشی            اگر که کـفر نباشد؛ خـدای دل باشی

کـنار نام تو ساحـل شـدند طـوفـان‌ها            به شوق روی تو عاشق شدند انسان‌ها

بدون نام شما، سرنـوشت یعنی چه؟            بدون کرب وبلایت، بهشت یعنی چه؟

بدون مـاه مـحـرم، بهـار زیـبا نیست            بدون روی تو "اردیبهشت" یعنی چه؟

"غلامتان به من آموخت در میانۀ خون             "که پیش چشم تو، زیبا و زشت یعنی چه؟

خدا نوشته صدای تو را صدای خودش            و خلق کرده تمام تو را برای خودش

و قبل از آنکه ببخشد به عشق معنا را            سروده حضرت حق رمز هستی ما را:

خدا از اول خلقت نوشت: کرب وبلا            به خاک عالم و آدم سرشت: کرب وبلا

نوشت کـرب وبلا تا زمین بنا بشود            نوشت کرب وبلا تا زمان به پا بشود

نوشت کـرب وبلا تا بـشر ببـیـند که            بهشت روی زمین ممکن است جا بشود

و بعد لطف به چـشمان بی‌نـوا کرده            مرا برای کسی چون شما گـدا کرده

تو بهترین غزل این گدا شدی امشب            تو ضـامن سفـر کـربـلا شدی امشب

تو جلوه همه جود و لطف و احسانی            تـو مـعــنـی هــمـۀ آیـه‌هـای قــرآنـی

تو قطره‌های نگاه خدا به این بشری            تو قطره نیستی اصلا تو عین بارانی

گـدا مـنـم به خـدا، رعـیت توأم والله            تویی که پیش نگاهم همیشه سلطانی

بیا خـیال دلـم را دوبـاره راحـت کن            همیشه صاحب این دلشکسته می‌مانی

غزل که لایق وصف جمال ماهت نیست            گداست هر که در این شهر سربه راهت نیست

تو عاشـقـانه‌ترین شعر دفـترم هستی            تو تا ابد به خـداوند در سـرم هـستی

دوباره وقت اذان است، وقت دلتنگی            دوباره زمزمه‌هایی از این دل سنگی

بـیا و شـعـر مرا بـاز هم هـوایی کن            بـیا و حـال مـرا بـاز کـربـلایـی کن

تو آن عاشق‌ترین مردی که در تاریخ می‌گویند            تو آن انسانِ نایابی که با فانوس می‌جویند

تمام باغ‌ها در فصل لب‌های تو می‌خندند            تمام ابرها در شطّ چـشمان تو می‌مویند

به شوق سجده‌ات هفت‌آسمان خم می‌شود بر خاک            به نام نامی‌ات خورشیدها از خاک می‌رویند

قناری‌های عاشق از گلوگاه تو می‌خوانند            و قمری‌های سالک کو به کو راه تو می‌پویند

تمام موج‌ها در حلـقۀ یاد تو می‌چـرخند            تـمام بـادها نام تو را سرگـرم هوهـویند

تو تمـثـال تمام عـطرهای بی‌ریـا هستی            که تصویر تو را عشاق در آئینه می‌جویند

تو آن ذکر جلی هستی، که دل‌ها از سرِ مستی            به لحنی ارغوانی با زبانی سرخ می‌گویند

قدم رنجه نمودی بر زمین ای ماه عالم تاب            قدم بر چشم نوکرها نهادی حضرت ارباب

سلام ای رحمت بی حدِّ حق در عالم دنیا            سلام ای شافع مخلوق حق در عالم عُقبی

سلام ای مقصد هر آنچه محجوب است در عالم            سلام ای مبداء هر آنچه‌ که خوب است در عالم

سلام ای مونس مادر، سلام ای ماه پیغمبر            سلام ای مهربانْ بابا، سلام ای مهربانْ همسر

سلام ای خلقتت فصل نوین عشق بازی‌ها            وَ اِی مضمون اشعار بلند و نغمه‌سازی‌ها

سلام ای جاودانِ رحمت و امید، ای باران            سلام ای ماه روشن‌بخش راه ما گنهکاران

به دنیا آمدی، دنیا از این پس با شما خوب است            و هرکس با شما باشد، برای خلق محبوب است

به دنیا آمدی، دنیا پس از این شور می‌گیرد            و تازه خلقت عالم به خود منظور می‌گیرد

غلامت هرکسی شد غیر تو سلطان نخواهدخواست            به ناکس رو نخواهد زد، ز هرکس نان نخواهدخواست

ندیدیمت؛ ولی آنگونه شیدائیم، مجنون‌وار            که می‌آئیم می‌آئیم‌ می‌آئیم، مجـنون وار،

که می‌آئیم دور مرقدت پروانه می‌گردیم            که ذوبِ در تو و فارغ ز هر بیگانه می‌گردیم

الا یا ایّها الاَرباب! این درمانده را دریاب            منِ از دوستانِ خوبِ خود جاماندۀ بی‌تاب

در آغوشم بگیر آنگونه که جُون و بُریرت را            که عمری گفته‌ام با خاندانم ذکر خِیرت را

ای نقـطهٔ عـطـف آفـرینش            روح ادب و روان بـیـنـش

ای قـلب سلیـم و جان آگـاه            ای محرم راز «لِی مَعَ الله«

روزی که سرشته شد گل ما            مهر تو نـشـست در دل ما

عرش از تو گرفته زیور و زین            ای رفته به سیر «قاب قوسین«

چون مَرکب همّت تو رانَد            جـبـریل ز راه، بـاز مـانَـد

در خانهٔ تو، که در گشاده‌ست            جبریل، غلام خانه‌زاد است

این خـانـه اگر غـلام دارد            بی‌شبهه، فـرشـته نام دارد

تـو عـلـت غـایـی وجـودی            روشن‌گر محـفـل شهـودی

جبریل، همان همای عرشی            هنگام نزول و سیر فرشی

تا پـای نـهـد بـه خـانـهٔ تـو            چـون خــادم آســتــانـهٔ تـو

می‌کرد بسی نظر ز دورت            تا اذن بگیرد از حضورت

خورشید تویی و مهر، سایه            ای ســایـهٔ تـو بـلـنـد پــایـه

گویند چو حق دری گشاید            هر اَلْف، اَلِف قـدی بـرآیـد

این دور، که دور ایزدی بود            دوران ظهور احـمدی بود

در پای همه، قـیام می‌کرد            پیش از همه کس سلام می‌کرد

قــربــان قــیــام کــردن او            و آن طـرز سلام کردن او

سر حلـقهٔ انـبـیاست، احمد            نــور دل اولـیـا، مــحــمــد

به روزگار سیاهی که شب حصار نداشت            جهان جزیرۀ سبزی در اختیار نداشت
گـلوی خاک پُر از دردهای بغـض‌آلود            و انجماد زمین، رنگی از بهار نداشت

از این کویر نسیـمی سر عبور نداشت            به غیر تیرگی این‌جا کسی حضور نداشت
صدای عـشـق به گـوش زمین نمی‌آمد            در آن سیاهی سنگین، ستاره نور نداشت

سیاه‌چـال زمـین جـای بت‌پـرسـتی بود            فـراز دیـده نـمی‌شد تـمـام، پـسـتـی بود
نه شوق پرزدنی، پرگـشودنی، سفـری            نه کورسوی چراغی به بام هستی بود

نه آفـتـاب به بـاغ جـهـان صـفـا می‌داد            نـه مـاه جـاذبـۀ خـاک را صـلا مـی‌داد
نه اخـتران به قـناری سـلام می‌گـفـتـند            نه باغ، مژدۀ صبحی به شام ما می‌داد

به ‌ناگهان گل وحی از حرا شکوفا شد            به کـوه لـرزه درافـتـاد و پُـر ز آوا شد
به گـوش‌های محـمّد صدا صدا پیـچـید            »بخوان به نام خدا» خواند و خواند و گویا شد

بخـوان به نـام خـدایی که آفـریـد تو را            مـیـان آیــنــه و آب بــرگــزیــد تــو را
بخوان به نام خدایی که با عنایت خاص            برای زینت گـلـدان خـویش چـید تو را

به نام او که قـلم را به دست انسان داد            بدین‌ وسیله به اندیـشۀ نهـان، جـان داد
تو را ودیعـۀ پیـغـمـبری عـطا فـرمـود            بـدیـن مـقـام تـو را عـزّت فـراوان داد

بخوان که عالم اندیشه پر ز نـور شود            تمام کوچه پُـر از جـلـوۀ حـضور شود
بخوان که عطر خدا در جهان شود جاری            بخوان که قلب جهان غرق در سرور شود

و خـواندی آن‌ همه آیات کـبـریـایی را            پــیــام‌هـــای روان‌پـــرور خــدایـی را
تـو آمـدی و بـه پــرواز آشـنــا کـردی            تـمـام ســوخــتــه‌ بــالان اســتـوایـی را

تو آمدی و بر این خاکـدان بهـار شدی            طلوع کردی و خورشید ماندگار شدی
کـتاب نـور به دست تو داده است خـدا            که نـوربـخـش شب تار انتـظـار شـدی

تمام زنده‌دلان، سرخوش از سبوی توأند            همیشه سرخوش آیات مُشک‌بوی تو‌أند
از آسـمان و گـل و نـور آنچه می‌بـیـنم            تمـامشان متأثـر ز خُـلق ‌و خـوی ‌توأند

به کائنات! که خـورشـید کـائنات تویی            به جـسم مُـردۀ عـالـم گـل حـیات تویی
قسم به لوح و قلم! عرش و فرش می‌دانند            به روز واقـعـه، آئـیـنـۀ نـجـات تـویـی

تو را برگـزیـده خدا در چهل سالگی            شدی خـاتـم الأنـبـیـا در چهل سالگی

چه پـیـغـمـبرانه برای هـدایت تو را-            به بعثت رسانده خدا در چهل سالگی

نجات عـمـومِ بـشـر شد محـول به تو            شدی حضرتِ ناخدا در چهل سالگی

رسید و گرفته در آغوشِ خود جبرئیل            تو را کنج غار حـرا در چهل سالگی

به تو وحی شد توبه و فاطر و فصلّت            علَق! کوثر و أنـبـیا در چهـل سالگی

جهالت سریعاً سرافکنده شد سجده کرد            به پـای تو بی‌انتـهـا در چهـل سالگی

لبالـب چـشـیدی پس از بنـدگی لذّتِ -            نبوّت وَ توحـید را در چهـل سـالـگی

مـودّت به نـامـت شـد و آمـدم بـیـنـوا            شدی دستـگـیرِ گـدا در چهل سالگی!

دل ربودن از تمام خلق عالم کار توست            ای طیب دردمندان! عالمی بیمار توست

از همان اول که پا در عرصۀ دنیا زدی            حامل وحی خدا همراه و خدمتکار توست

 بی‌گمان قبل از چهل سال عالمی مست تو شد             تا قیامت خمرۀ انگورها سرشار توست

قلب می‌گیری، به جایش حُبّ زهرا می‌دهی            عشق با ارزش‌ترین کالای در بازار توست

آیـنـه تکـثـیر کـردی تا خـدا را بـشـنـویم            سیزده آئینه حق، تکرار در تکرار توست

در اُحُـد ثـابت شد آنکه در میان معـرکه            در نرفت و ماند و زخمی شد به واقع یار توست

یـاعـلـی و یاعـلـی و یا عـلـی و یا عـلـی            اسم اعـظم در میان غـالب اذکـار توست

از نـزول وحـی، از آیـاتِ قـرآنی بگـو            از تب غار حـرا پیش از مسلمانی بگو

از شبِ شقّ القمر، از طاق کسری، از خسوف            از جهانی ممـلـو از اعجـازِ ربّانی بگو

از غرور از جهل، از سرمای دست دختران            از شکـنجـه‌گاه، از حالِ زمسـتانی بگو

از خـدای لالِ مادرزاد؛ از لات و هبل            از رواج کفرِ مطلق هرچه میدانی بگو

مهربان و رحمةٌ للعـالمین می‌خـوانَمت            یامحـمـد از مـحـبت‌های پـنـهـانی بگـو

باز کن دستار را با شیوهٔ تحت الحنک            دلبری کن از عجم! از یار ایرانی بگو

دوست دارم از لبت «سلمانُ منّا» بشنوم            لطفا از این قومیت با لحن جانانی بگو

از علی و جانشین خود در آغازِ غـدیر            از همان که شیعه را شد باعث و بانی بگو

گرچه توصیفش هزاران سال فرصت می‌برَد            قدرِ فهم ما... کمی از آن فـراوانی بگو

ما ندیدیـمَش بیا و جانِ مشتاقان، شبی-            از نگـاه نافـذش وقت رجزخـوانی بگو

از زمانی که درِ خیبر به دستش بوسه زد            زد زمین آنجا که مرحب را به آسانی، بگو

از هجوم ذوالفـقارِ خـشمگـینش در اُحد            از فـراری‌هایِ لبـریز از پریشانی بگو

از لقب‌هایش که هر یک هست بابی از بهشت            از «أمیرالمؤمنین» در بیت پایانی بگو!

رسیده موسم رحـمت به حُرمت باران            وزیده در دل صحرا نسیم نافـله خـوان

شکفته در دل صحرای بی‌سر و سامان            گلی که داده جهان را به مهر خود سامان

نسیم از نفحاتش نفس کـشید و نـشست            به روی دوش بهار و گذشت فصل خزان

رسیده آیۀ اعجـاز و خوانده نون و قلم            به نـام نـامـی احـمـد خـلیـفـة‌ُ الـرحـمن

چه شاخه‌ها که به مدحش شکوفه سر داده            چه چشمه‌ها که گرفته به شوق او جریان

اشـارتی ز کـلـیم و بـشارت از عـیسی            مـحـمـد عـربـی شـد رسـول جـاویـدان

زبان از عـطر گـلاب محمدی سرشار            همین که نام محمد رسد به صحن دهان

کسی‌که در پی وصفش جماد ناطق شد            کسی‌که در پی مدحش خِرَد شده حیران

به آن جمال جمیلش قسم که در لولاک            وجـود بی‌بـدلـش شد دلیل خـلق جهـان

حـدیث سـرمـدی او رسـیـده تا افـلاک            قسم به آیۀ کوثر، به هل اتی، به دخان

نشان به سورۀ طاهـا، محـمد و یـاسین            که آیه آیه گل است و شکفـته در قرآن

چـنان که مـوج خـروشان سیـزده دریا            رسیده چشمه به چشمه به صحن آن دامان

و سر زد از گل رویش دوازده خورشید            دوازده گـل خــورشـیـدِ عــالـم امـکـان

دوازده گل خـورشید منـجـلی از عشق            نـخـست فـاطـمـه و آخـرش امام زمان

پـیـمـبـری که خـدایش نـیـافـریـده مگر            بــرای بـذل مـحـبـت مـیـان عـالـمـیـان

به جای ناله و نفرین، دعا و نافله خواند            برای طایفه‌ای که شکست از او دندان

فقـط نه یار شـفـیـقـش که دشمن او هم            به مدح صوت بلیغش گشوده مهر زبان

تـمـامـی عــلـمـا و تـمـام اهـل عـقــول            به فهم بحر کلامش چو موج سرگردان

به جز جمال جمیلش که جلوه‌ای زخداست            نـدیـده هـیچ گـلی را بدون خار انـسان

فلک ندیده به چشمش به روز و شب هرگز            نه آفـتاب و نه مهـتـاب ایـنچـنین تابان

کسی که نور خدا هم طواف کرد اورا            چرا همیشه نگـردد به دور او کیهـان؟

یقین که تلخی کامـم حلاوتش با اوست            خوشا تلاوت نامش به هر زمان و مکان

خوشا تلاوت نامـش و بعد از آن نامی            که شیعه بعد خدا و رسول خود در اذان

خوشا تلاوت نامی که اسم اعظم اوست            کـلـیـد قـفـل تـمــام مـقــدّرات جــهــان

نـبی بـرای عـلـی و عـلـی برای نـبـی            دو جسم بوده ولیکن دو جسم با یک جان

کسی که داشت به بدر و به خندق و احزاب            یلی چو حضرت حـیدر سپاه بی‌پـایـان

عــلـی عـالـی اعــلا، عــلــی ولـی الله            که خارج است مقامش زهرچه فهم و بیان

قـسم که قـدر خـدا را فـقـط عـلی دادند            شناخـت قـدر عـلی را فقط خود یزدان

قسم به بذر شکفته به عشق او در خاک            قـسـم به دُرِّ مـیان صـدف شـده پـنهـان

عـلی‌ست آنکه حکـومت برای او بوده            شـبــیــه چـکـۀ آبـی ز بـیـنـی حـیــوان

شبیه آتش و آب است، جمع اضداد است            چـگـونه‌اش بنـویـسم نـسـیم یا طوفان؟

به غیر قـامت حـیدر نمی‌خورد هرگز            ردای حـق خـلافـت بـه قـامـت دگـران

گشوده کعبه برایش چو مادری آغوش            هم او که بـسته از آغـاز با خـدا پیمان

به ذوالفقار چه حاجت که با ستیغ نگاه            گرفته جان یلان را چو شیر در میدان

قـسـیمِ نـار عـلی و قـسـیمِ جـنت عـلـی            هو العـلی و هوالحق، هوالعـلی میزان

علی‌ست باقی و باقی علی‌ست وجه الجلال            به آن دمی که شود «كُلُّ مَن عَلَیهَا فَان»

نماد عدل و عدالت؛ شکوه رأفت و عشق            طـلایـه‌دار دو عــالــم بـه قـلـۀ ایـمــان

ستـاره‌ای که درخـشـید روی شانۀ ماه            و شام بتـکـده‌ها شد ز هـیـبـتش ویران

ستاره‌ای که درخـشید و ماه مجلس شد            تـمـام‌آیـنـه‌ای حـق‌نـمــا و نـور افـشـان

فـدای چـشم سیـاهـش سـپـیـدی چـشـمم            به انـتـظـار نـگـاهـش سـروده‌ام دیوان

بـه ذکـر اشـــهـد و انّ عــلـی ولـیُ الله            بلال باش و اذان گو و عاشقانه بخوان

بخـوان تو نـام عـلـی را، الا بِذکـرِ الله            بده قـصـیدۀ دل را به دست نـامه‌رسان

بگو که وسع من این است و عذر من هم این            اگر ز من نپذیری، دریغ و آه و فغـان

نجف که قـبـلۀ قـلـبم شدی! دعـایی کن            قدوم شاعر خود را به صحن خود برسان

صدای وحی می‌رسد به گوش احمد امین            صـدا بـلـنـد‌تـر شـود بـرای بـار دومـین

زمان به شوق می‌دود، سکوت می‌کند زمین            بخوان به نام خالقت که هست رکن دین همین

بخـوان و سرفـراز کن قـبـیلۀ قـریش را

مـژده بـده سـلـسـلـۀ جـلـیـلـۀ قـریـش را

غـار حـرا مـنوّر از جـمال کـبریایی‌اش            امـیـن وحـی هم شده والـه دلـربـایـی‌اش

منتخـب خـدا شده شکـوهِ مصطـفایی‌اش            محور مهربانی است چو سینۀ خدایی‌اش

سلام می‌کند به او، خدا و جمله خلقـتش

زبان گرفته آسمان، مبارک است بعثتش

شبهه جزیره‌ای شده مفتخر از کلام حق            کـویر تـشـنـه‌ای شده لبـالب از پـیام حق

به دست مصطفی ببین سلسلۀ زمام حق            مژده دهد نـبی حـق، به اولین امـام حق

که ای شکوه نام تو جذبۀ هر سخن علی!

منم رسول خاتم و تویی وصی من علی!

عبد منـاف! فـخـر کـن به آدم ابـوالبـشر            عبدمطلّب از شرف، تاج گذار روی سر

گـشـته یـتـیـم مـکـه بر امت مـاسوا پدر            کـاش که بـود آمـنـه کـنـار این پـیـامـبر

به مادرش سلام حق؛ به همسرش سلام حق

خدیجه‌ای که سر نزد لحظه‌ای از کلام حق

خموش ای سخـنوران! ناطق وحی آمده            فـضل تـمام انـبـیا از این جناب سر زده

آیــۀ "لا الـه" را بـخـوان مـیـان بـتـکـده            مگر که نور حق دمد به قلب‌های یخ زده

اگر چه از یهودیان به او عذاب می‌رسد

از آن وجود مهربان صبر و ثواب می‌رسد

خُلق عـظـیم او دهـد پـاسخ صد ابولهب            به جز خدا، به جز دعا، نیاوَرَد به روی لب

به صبح روزه گیرد و به شب کند نماز شب            به حیرت‌اند مشرکان از این وقار و این ادب

که در جواب آن همه بی‌ادبی به محضرش

کند عیادت از کسی که شعله ریخت بر سرش

مردم غم رسیده را، مرهم قلب و جان شود            به نور عقل و راستی، حامی دختران شود

مروّجِ بـرابـری بـه مـردم جـهـان شـود            چشم کِـشد بـلال او که لحـظۀ اذان شود

صدای خشک و خسته‌ای نوای عشق سر دهد

چو آفـتاب جلـوه‌ای به چهرۀ سحـر دهد

بَـردۀ رنـج دیـده را به اوج آسـمـان بَرد            عـقـیده‌های شوم را ز خـاطر زمان بَرد

به هر کجا که می‌رود طراوت جنان بَرد            به گـوشۀ تبـسـمی دل از بـهـشـتیان بَرد

معجـزۀ نگـاه او به قـلب مرده جان دهد

لحن سلامِ گـرم او سرشت را تکان دهد

ببـین یگـانـۀ بـشر قـامـت خود دوتا کند            ببـین عـلی نوجوان به دوست اقـتدا کـند

ببین خدیجه این دو را رهبر و مقتدا کند            بگـو بـه دشـمـن نـبـی اقـامـۀ عـزا کـنـد

از این سه نورِ متصل بقای دین داور است

مثـلثی که محورش فـاطمۀ مطهـر است

جان به فدای احمد و هجرت بی‌نظیر او            گشوده شد مسیر دین به سعی چشمگیر او

ببـین به لیلـة‌الـمبـیت، کوشـش وزیر او            علی که در مـباهـلـه بیان شده غـدیر او

برای خـتم الانـبـیا همیـشه جان‌نـثار شد

علی‌ست جانشین او؛ نه آنکه یار غار شد

غدیر برکه‌ای بُود ز چشمه‌سار بعـثـتش            مدیـنه قـبلـه‌گـاه شد از آفـتاب هجـرتـش

ظهــور مهـدی‌اش شـود ادامـۀ نـبـوتـش            کوفه زمان مهدی است مرکز حکومتش

طلوع نـور مهـدی است آفـتاب سرمدی

به دست او جهـان شود مـدیـنۀ محـمدی

به جسم مـردۀ این واژه‌ها که می‌باری            دوبـاره جـان قـلـم را بـه‌ وجـد می‌آری

چگونه وصف کـنم ساحت بلـندت را؟            میان این‌همه مضمونِ پوچ‌ و تکراری

اگرچه قاعدتاً هر طبیب را مـطبی‌ست            تویی که رحمت محضی، طبیب سیاری

بـرای دیـدن رویـت بـهـانـه لازم بــود            عجیب نیست که خود را زدم به‌ بیماری

خوش آن امیر که در اوج پادشاهی، از او            به روی شـانـۀ مـردم نـمـی‌رود بـاری

اگرچه پـاسـخ دشـنام، مهـربانی نیست            ولی تو قـاعـده‌ها را به‌هـم‌ زدی، آری

اهانت است سلاح ضعیف‌ها در جنگ            که این سلاح به خـوبان نمی‌کند کاری

دلیـل خلق زمین و زمانه خـندۀ توست

بس‌است این‌که علی گفته‌است؛ «بندۀ توست»

تو آمدی و جهان غرق در طواف تو شد            تمام باور ما «عین‌و‌شین‌وقاف‌» تو شد

گـرفـتـه بـود و پر از ابـر آسـمان، اما            دلش پـرنـدۀ حال‌وهـوای صاف تو شد

تمام مردم اگر معتکـف به کعـبه شدند            ولی ببین دل کعبه در اعـتکاف تو شد

هزار یوسف کنعان به صف شد و هر یک            به حُسن مشتریِ تاری از کلاف تو شد

تمام رحمت و لطف خـداست خـندۀ تو            تمام خـشم خـدا تـیـغِ در غـلاف تو شد

رسوم جاهلی از دم شدند زنـده به گور            همین که بر تن‌شان جامۀ عفاف تو شد

بَرنده بود هر آن کس که باخت دل بر تو            شکست‌ خورد هر‌آن‌کس که در مصاف تو شد

که در زمین و زمان هیچ‌کس نظیر تو نیست

اسیر خویش شده هرکسی اسیر تو نیست

چو هم‌طراز تو در عرصۀ وجود نبود            جواب مسـئـلۀ ما بجـز «نـبـود»، نـبود

به احـتـرام تو بـت‌ها به خـاک افـتـادند            وگرنه هـیچ دلیلی بر این سجـود نـبود

لب ملائـکـه مشـغـول ذکـر نـام تو شد            چرا که بهتر از این در جهان، سرود نبود

به هرکجا که وزیده‌ست عطر تو جایی            برای عنبر و مشک و گلاب و عود نبود

تـمـام عـمـر تـو خـرج هـدایـت مـا شد            تجـارتی که بـرای زیـان و سـود نـبود

کنار تو پَرِ جـبریل سوخـت، ثـابت شد            که شأن و منزلت او در این حدود نبود

حرا گواهی این که کسی به خلـوت تو            به جـز خـدا و عـلـی لایق ورود نـبود

بخـوان به نام خـدایی که آفـریده تو را

که در مکـارم اخـلاق برگـزیـده تو را

به قـامـت تو بـرازنـده بود جامۀ وحی            اگر به دست تو تنهـا رسـید نامۀ وحی

مسیر خطبۀ حق است حرف تو که خدا            گذاشته‌ست به روی سرت عمامۀ وحی

خدا نخواست که کُـتّاب وحی بنـویـسند            به غیر نام تو را در شـنـاسـنامۀ وحی

بـهـشـتـیـان زمـیـن‌انـد دوسـت‌ دارانـت            که یـاوران تو بـودنـد در اقـامـۀ وحی

رکود، رونـق بـازار شـاعـران می‌شـد            سروده بودی اگر یک‌نفس چکامۀ وحی

سـنـد شده‌ست به عـنوان‌ نـام نـامـی تو            از ابـتـدای ازل مـهـر کـارنـامـۀ وحی

به حکـم آیـنۀ آیۀ «اُولِی الأَمـر» است            که تا امـام زمـان می‌رسد ادامـۀ وحی

دوبـاره می‌رسـد از راه احـمـد دیـگـر

بـگـو؛ «مـحـمـد و آل‌مـحـمـد» دیـگـر

جهان اگرچه که در ظاهر امن و آرام است            ولی بدون تو در هاله‌ای از ابهام است

تـمـام آن‌چـه که دربـارۀ تـو مـی‌دانـیـم            اگر درسـت تـأمـل کـنـیم، اوهـام است

قسم به دوستیِ گرگ‌ومیش صبح‌ و غروب            که غیر بام تو هر بام دیگری دام است

در این زمانۀ شهرت، خوشا به حال دلی            که آشـنای تو و بین خلـق گـمـنام است

تـفـاوتـی نـکـنـد پـیــر یـا جـوان بـودن            کسی که از غم هجران نمرده ناکام است

در ایـن تـلاطـم امـواجِ تـنـدِ سـردرگـم            خـیـال هـر اقـیـانـوس با تـو آرام است

سپیده‌وار سر از شب برآر ای خورشید!            که آفتاب جهـان بی‌تو بر لب بـام است

شکوه عشق پرآوازه می‌شود یک‌روز

تو می‌رسی و جهان تازه می‌شود یک‌روز

با دردهـای تـازه‌ای سـر در گـریـبـانـم            امـا پُـر از عـطـر امـید و بـوی بـارانم

هربار غـم‌ها بیـشتر سویم هجـوم آورد            دیـدم درخــشـان‌ تـر شـده آئـیـنـۀ جـانـم

آئـیـنۀ صبـر و وقـار و مهـر و لبـخـندم            ایـن روزهـا سـرتـابـه‌پـا، آئـیـنـه‌بـنـدانم

در من درخشیده شکوهی تازه از ایمان            «اینجا چراغی روشن است» آری چراغانم

هر کوچه‌ای اینجا چراغانی شده با عشق            من زنده‌ام از عشق، از این عشق تابانم

تابـنـده‌تـر شد خاک من با گـوهر ایـثار            این خاکِ گوهـربار ایران است، ایرانم

در دست دارم خـاتـم سرخ شهـادت را            با این نگین، روی زمین، مُلک سلیمانم

خورشیدباران است خاک روشنم هر صبح            هشت آسمان پیداست از خاک خراسانم

در سـایـه‌ سـار بــانــوی آئـیـنــه و آبــم            از عطر یاسش پُر شده هر صبح ایوانم

از جلوۀ شاهچراغ اینجا چراغان است            مـن در پــنــاه ســایــۀ دروازه قــرآنــم

گاهی غباری هم اگر در آسمان پیداست            باران که می‌آید پـر از عـطر بـهـارانم

عطر بهاری تازه در راه است، می‌دانی؟            عطر بهاری تازه در راه است، می‌دانم

چشم‌انتـظار رؤیت ماهم در این شب‌ها            کی می‌دمد خـورشید از شرق شبـستانم

و شیـطـان چه دارد؟ هیاهو هیاهو            هجوم صداها، از این سو از آن سو

به نعره، به نفرت، به طعنه، به تهمت            صداها سه‌شعـبه، صداها دو پهـلـو

دمـیـده بـه گـوسـالـۀ سـامـری بـاز            بــه آواز فــتــنــه، به آوای جـــادو

نـه جـای تــأمـل نـه تــاب تـحــمـل            هـیـاهـو هـیـاهـو، هـیـاهو هـیـاهـو

به بانگ مناره قسم هیچ و پوچ است            الـم‌شـنـگـۀ این هـمـه بـرج و بـارو

بگـوشی؟ صـدای شـهـیـدان می‌آید            که روشـن شود جـبهـه‌های فـرارو

سـراپـا خـروشـم، بـرادر بـگـوشـم            بخـوان از حـسـین و رجـزنـامۀ او

بخوان از «مِنَ المـؤمنينَ رِجـالٌ«            بخـوان‌ «رَبُّـنَـا الله ثُّـمَ اسْتَـقـامُـوا«

صدا شو، رسا شو، از آن خدا شو            در این های‌وهوها، هُوَ الحق هُوَ الهُو

بسیجـیان عـلی دم به دم شهـید شـدند            که هم کـنایه شنیدند و هم شهید شدند

بسیجیان علی را شهادت این‌گونه‌ست            که کوثرانه به چندین رقم شهید شدند

بسیجیان عـلی سال‌های پیـش از این            به روضه با غزل محتشم شهید شدند!

بسیـجـیان عـلـی از قـدیـم زیـنـبـی‌اند            اگر به راه دفاع از حـرم شهید شدند

گهی کـلنگ به دستِ مناطق محـروم            گهی به مـدرسه‌ها با قـلم شهـید شدند

به اربـعـین حـسـینی بـسیجـیان عـلی            به درب خانه در اوّل قدم شهید شدند

بسـیجـیان عـلـی شیـعـیـان زهـرایـند            اگر حساب کنی، تازه کم شهید شدند!

بـسیـجـیان عـلـی عـاشـقـان عـبـّاسـند            شدند کـرب‌وبـلا هم‌قـسم، شهید شدند

بسیجـیان عـلی را به تـشنگی بشناس            ببین که زیر کدامین عَـلم شهید شدند

ولی من و تو چه کردیم؟ ادّعا کردیم!            بسیجیان عـلی دست کم شهـید شدند!

به خون خویش نوشتند صبح نزدیک است            بـسیجـیان عـلی صبحـدم شهـید شدند

از شورش و از فتنه و تشویش به دوریم            امــروز عــزادار جـوانــانِ غـیــوریـم

ما هم گـلـه داریم از این وضع گرانی            امـا نه بـه آشـوب، نه با سنـگ‌پـرانی!

آشوب‌گـری چارۀ اوضاع وطن نیست            ای هم‌وطن این غائله کارِ تو و من، نیست

اهل گـلـه با هـم‌وطـنـش جـنـگ نـدارد            در دست خودش اسلحه یا سنگ ندارد

خائن شده این مرتبه طغیانگر و سرکش            این‌بار به مـیدان زده با شـیـوۀ داعـش

مـأمـور به تخـریب مسـاجـد، اُمـوی‌ها            مشغـول به سـلاخی مـردم، رجـوی‌ها

آتــش‌زده آتــش حــرمِ ســبــز قـبــا را            وحشی‌شده، ای وای که قرآن خدا را...

حرمت‌شکنی این ‌همه نه از سر خامی‌ست            آتش به حسیـنیه زدن، کار حرامی‌ست

تردید نداریم که صهیون به کمین است!            آشوب کجا خـواستۀ معـترضین است؟

مظلوم‌کشی، حیله‌گری، شیوۀ گرگ است            این بی‌شرفی عادت شیطان بزرگ است

وضعیت این خانه، به بیگانه چه مربوط؟            این خطّه به آن قاتلِ دیوانه چه مربوط؟

از خصم نگـیریم در این غائله دستور            دلسـوز وطن نیست جـنایت‌گر مزدور

بـا خـلـق نـدارنـد بــرادر، سَـرِ یــاری            آن منـتـظـرالـسـلـطـنـه‌های سـرِکـاری

در خـواب بـبـیـنـند که کـوتـاه بیـائـیم!            بـا قـاتـل شـیــران وطـن، راه بـیـائـیـم

عمری‌ست که بارَش نرسیدست به منزل            چشمش بشود کور که ایران شده همدل

افـتاده اگـر غـائـلـه در کـشـور حـیـدر            هـیهـات اگر آشـفـته شود لشکر حـیدر

ما پـای وطـن بی بـرو برگـرد بمـانـیم            صد مرتبه خـواندیم، ولی باز بخوانیم:

»باید ز سَرِ صدق بر این خاک در افتاد            با آل عـلی هر که درافـتاد، ورافتاد!«

صدای زوزۀ ابـلـیـس می‌رسد از دور            لهـیب آتش فـتنه‌ست و عده‌ای مزدور

دوبـاره فـتـنـۀ دجـال‌هـا بـه راه افـتـاد            دوباره پـنجـۀ ظلـمت به جان ماه افتاد

نـداشت تـاب تمـاشـای شـوکـت مـا را            که آفـتـابِ وطـن کـور کـرده آن‌ها را

نفاق و زور و زر این مرتبه شده هم‌دست            اگر درست ببـیـنی نبرد احـزاب است

زمین فـتنه نبـین عـرصۀ مجازی بود            شگرد فتنه‌گر این بار کشته‌سازی بود

اگر که معترضی راه اعتراض این نیست            به غیر فتنه‌گری شیوۀ شیاطین چیست؟

ببین که حرف زدن‌هایشان دوپهلو نیست؟            فریب و شعبده‌ای از قماش جادو نیست؟

نگـاه کن که بـبـینی شب دو رویی را            و در نـقـاب صداقـت دروغ‌گـویـی را

ببین فریب و نفاق است می‌دهد جولان            کجاست اینک دشمن‌شـناسِ این میدان

کسی که نان زده در خون خلق، مردم نیست            خسی که شعله برافروخت غیر هیزم نیست

به غیر ویرانی نیست این وطن‌سوزی            بیا که هـمـدلی ماست رمـز پـیـروزی

ببین حماسۀ این خاک را که پاینده‌ست            امید و زندگی و عشق همچنان زنده‌ست

بیا که ملت ما سـربـلـند دوران‌هـاست            بیا زمان عبور از تمام طـوفـان‌هاست

مباد دشـمـن میـهـن شود هـواخـواهت            مـبـاد ایـن دم آخــر جـدا شـود راهـت

مبـاد در دو قـدم راهِ مـانده سرد شویم            بــیــا بــرادرم آمــادۀ نــبــرد شــویــم

بیا که مـوسم آن رزم ناگـهـانی ماست            زمـان معـرکـۀ آخـرالـزمـانی مـاسـت

به گوش می‌رسد این روزها از آن سوی نیل            صدای خـرد شدن‌هـای نعـش اسرائیل

بیا که یک دو قـدم مانده تا تجـلی نور            بیا که می‌رسد از آسمان طنین ظهور

بیا که در صف یـاران آسـمـان باشـیم            بیا که پشت سر صاحـب‌ الزمان باشیم

در هر نفـس، دلگـرمی طه، علی بود            حـتی مـیان عـرش، آن بـالا عـلی بود

قـرآن مگر بی‌مـدح حـیدر سوره دارد            هر جای قـرآن گـشته‌ام، پیدا علی بود

"ألـیـَوم أکـمـَـلـتُ لَـکُـم" یعـنی مـحـمد            شرط کـمـال بعـثـتـش، تنهـا عـلی بود

در جنگ‌‌های سخت آن دوران، همیشه            ذکـر پـیــمـبـر، لافـتـی إلا عــلـی بـود

از مـاجـرای فـتـح خـیـبـر شد نمـایـان            تنهـا یـل بی‌بـاک و بی‌هـمـتا علی بود

در سخـتی جـنگ اُحـد، از گِرد احـمد            رفـتـنـد اصـحـاب نـبـی امـا عـلـی بود

آن کس که نفس مصطفی بود و به جایش            در بسترش خوابـید بی‌پـروا، علی بود

با او کـسی احـساس تـنهـایی نمی‌کـرد            بر بی‌پنـاهان، ملجـأ و مـأوا عـلی بود

حـیـرت‌زده هـستـنـد سـلـمـان و ابـاذر            هر منـزلی رفـتـند در آن‌ جا عـلی بود

با یا علی، موسی کـلـیم‌الله گـشت و...            ذکـر لب عـیـسی‌بن مـریم یا عـلی بود

آن کس که مست سجده‌هایش بود جبریل            آن عـاشـق دلـداده، مـولانـا عـلـی بود

بالاتر از هر رتبه‌ای را مرتضی داشت            آرامـش انــسـیـة الـحـورا عــلــی بـود

ممسوس حق بودند در یک نور واحد            حیدر، بتول و حضرت زهرا علی بود